نیمه ی پنهان ماه

غروب شلمچه

zeinab-138 — Mon, 17 Mar 2008 09:47:18 GMT

می گویند:

نمی دانی چه صفایی دارد غروب شلمچه ...

می پرسم :

چه صفایی دارد ؟ برایم بگویید .

می گویند:

باید خودت بروی و ببینی ...

بار سفرم را می بندم . در کوله بارم جز گناه و خستگی چیزی نیست . دلم می گیرد . با چه رویی راهی این سفر دور و دراز شوم ؟...

راه می افتم ... اما این بار دلم را به دریا نمی زنم ... دلم را به صحرا می زنم ....

به صحرای شلمچه ....می روم ...می روم ....همچنان می روم ... خستگی چه معنایی دارد ؟ .... راه شلمچه و خستگی ؟....

به جزیره ای می رسم ...می پرسم از ساکنانش:

اینجا کجاست ؟

پاسخ میدهند:

مجنون ...!

بی اعتنا می روم ...اما قدم هایم مرا نگاه می دارند ...

پروردگارا !

این چه نیرویی است که این گونه قدومم را سست کرده و مرا از رفتن باز می دارد ؟!...

از مسافرین دیگر می پرسم :

شما هم مانند منید ؟ می دانید این چه نیرویی است ؟

با اشک می خندند و می گویند :

همت است دیگر ... چه می توان کرد ؟...

هیچ از پاسخشان نمی فهمم ...با همان دشواری به رفتن ادامه می دهم ....به سرزمینی دیگر می رسم ...سه راه دارد...نمی دانم از کدام راه بروم ....اصلا هیچ کدام مرا به شلمچه می رساند؟

از ساکنانش می پرسم :

از کدام راه بروم به شلمچه می رسم !؟

می خندند و می گویند :

در سه راهی شهادت طلاییه ....شلمچه را جستجو می کنی ؟!....

بی اعتنا ...با پایی خسته و جانی آزرده به رفتن ادامه می دهم ....دیگر نزدیک غروب است ...اگر به شلمچه نرسم چه ؟

به رودی خروشان می رسم ....از ساکنینش می پرسم :

راه شلمچه ار کجاست ؟!....

ساکنینش می خندند و می گویند :

درمیان امواج خروشان اروند ...در پی صحرای خشک شلمچه ای؟!...

دیگر رمقی نمانده ...نه برای ماندن و نه برای رفتن !

اما می روم ...غروب شده ....دیگر چیزی را نمی بینم ...همه جا تاریک است ...

به صحرایی می رسم ... عطر خاکش عجیب به مشامم آشناست .... می مانم و منتظر صبح می مانم .... تا مگر فردا به شلمچه برسم و غروبش را ببینم ...ونوایی درونی به من می گوید :

اینجا شلمچه است !
نمی خواهم بپذیرم ....چگونه ممکن است ؟ اگر دقایقی زودتر می رسیدم غروب شلمچه را می دیدم ! دیگر نمی توانم منتظر بمانم ! راه برگشت را در پیش می گیرم و به دیدار آن دوست می روم !

از من می پرسد :

غروب شلمچه را دیدی ؟

آهی کشیدم و گفتم :

جا ماندم از غروب ...! نیشخندی زد و گفت :

تو هم این راز را نفهمیدی ! و برخاست تا برود ... به سمتش دویدم و گفتم :

کدام راز ؟!...از چه سخن می گویی ؟!

و او باز هم لبخندی زد و گفت :

خورشید شلمچه عشق است !...تا عشق از یادها نرود ....شلمچه خاموش نمی شود...

او رفت و من اندیشیدم ! او راست می گفت :

شلمچه هیچ گاه غروب نمی کند !..........

امیدوارم هیچگاه غروب شلمچه را نبینیم !...

سلام آتشین من به تو

zeinab-138 — Wed, 20 Feb 2008 06:38:35 GMT

اي غم سلام آتشين من به تو ،درود قلبي من به تو ،جان من فداي تو.

تو اي غم بيا و همدم هميشگي من باش .بيا كه مصاحبت تو براي من كافي است .بيا كه مي سوزم ،بيا كه بغض حلقومم را مي فشرد ،بيا كه اشك تقديمت كنم ،بيا كه قلب خود را در پايت مي افكنم .

اي غم بيا كه دلم گرفته روحم پژمرده ،قلبم شكسته وكاسه ي صبرم لبريز شده ،بيا و گره هاي مرا بگشا ،بيا و از جهان آزادم كن ،بيا كه به وجودت سخت محتاجم .

اي غم، در دوران زندگي ام بيش تر از هر كس مصاحبم بوده اي ،بيش تر از هركس با تو سخن گفته ام و تو بيش از هركس به من پاسخ مثبت داده اي .

اكنون بيا كه مي خواهم تو را براي هميشه بر قلب خود بفشرم و در آغوشت فرو روم ،بيا كه دوستي بهتر از تو سراغ ندارم ،بيا كه تو مرا مي خواهي و من تو را مي طلبم ،بيا كه كشتي مواج تو در درياي دل من جا دارد ،بيا كه دل من همچون آسمان به ابديت و بي نهايت اتصال دارد و تو مي تواني به آزادي در آن پرواز كني .

خدايا خسته و وامانده ام...

zeinab-138 — Sun, 27 Jan 2008 08:27:18 GMT

خدايا خسته و وامانده ام ،ديگر رمقي ندارم، صبر و حوصله ام پايان يافته ، زندگي در نظرم سخت و ملامت بار است، مي خواهم از همه فرار كنم ، مي خواهم به كنج عزلت بگريزم ، آه دلم گرفته ، در زير بار فشار خرد شده ام .

خدايا به سوي تو مي آيم و از تو كمك مي خواهم ،جز تو دادرسي و پناهگاهي ندارم ،بگذار فقط تو بداني ، فقط تو از ضمير من آگاه باشي ، اشك ديدگان خود را به تو تسليم مي كنم .

خدايا كمكم كن ، ماه هاست كه كمتر به سوي تو آمده ام بيشتر اوقاتم صرف ديگران شده .

خدايا عفوم كن. از علم و دانش ، از كاروكوشش ، از دنيا و ما فيها ،از همه ي دوستان ،از معلم و مدرسه ،از زمين و آسمان خسته و سير شده ام .

خدايا خوش دارم مدتي در گوشه ي خلوتي فقط با تو بگذرانم. فقط اشك بريزم، فقط ناله كنم و فشارها وناله هاي دروني ام را خالي كنم .

اي غم ، اي دوست قديمي من ،سلام بر تو ، بيا كه دلم به خاطرت مي تپد .

اي خداي بزرگ، معني زندگي را نمي فهمم . چيزهايي كه براي ديگران لذت بخش است ، مرا خسته مي كند . اصلا دلم از همه چيز سير شده است ،حتي از خوشي و لذت متنفرم .چيزهايي كه ديگران به دنبال آن ميدوند ، من از آن مي گريزم فقط يك فرشته ي آسماني است كه هميشه بر قلب و جان من سايه مي افكند . هيچ كاه مرا خسته نمي كند .فقط يك دوست قديمي است كه از اول عمر با او آشنا شده ام و هنوز از مجالست (با)او لذت مي برم .

فقط يك شربت شيرين ، يك نور (فروزنده ) و يك نغمه ي دلنواز وجود دارد كه براي هميشه مفرح است و آن دوست قديمي من غم است .

اگر مي توانستم دلم را برايت مي فرستادم

zeinab-138 — Mon, 10 Dec 2007 21:57:06 GMT

از این هفته چند هفته ای اگر خدا قسمت کنه از مشهد امام رضا براتون به روز می کنم

شهادت دردونه ی امام رضا(ع) رو به محضر امام زمانمون(عج) تسلیت می گم

قسمتي از نامه ي مرحوم بهجتي(ره) به مراد خويش

يك روز بعد از تمام شدن مباحثه ام زدم به دامن طبيعت تا قدري استراحت كنم در كنار سبزه ها در كنار يك جوي آب رواني بنشينم . اگر هم حالي دارم شعري بگويم يا چيزي بنويسم . ديدم كنار جو وسط گندم زارهاي انبوه يك سيد بزرگواري نشسته البته من از پشت سر ايشان را ميديدم دور هم بودند . فكر كردم كه برادر عزيزم هست . با شور و ولع عجيبي آرام آرام رفتم با شتاب مي رفتم اما سعي مي كردم صداي پايم معلوم نشود كه ايشان از حال خودشان بيرون نيايند .تا نزديك شدم وقتي كه نگاه كردم به قيافه ي ايشان ديدم عجب ايشان كس ديگري است . آن مايه ي اميد من و مايه ي انس من كه به او علاقه و ارادت مي ورزيدم نبود. آن چنان شد وضع روحي من كه همانجا يك مثنوي پر شور گفتم به نام (اشتباه ) كه بعضي از شعرهايش اين است :

بيهوده خيال ماه كردم

اي واي كه اشتباه كردم

اي دوست مبين خطا گناهم

اين نيست نخست اشتباهم

هر روز ز مستي و خماري

زين سان كنم اشتباه كاري

مثنوي مثنوي بلندي است خيلي پر شور كه از اول وصف اميد و شوق سرشار كه از چشم و سرو صورت و قلب و دل انسان مي جوشد به صورت خيلي كامل تجسم داده شده و بعد كه يك مرتبه ديدم ايشان نيستند سردي و نا اميدي وشكستگي خاطر به صورت عجيبي در اين شعر مجسم شده . اين شعر را براي ايشان ارسال كردم . بعد از مدتي اين نامه از ايشان رسيد :

پاسخ دوست به دوست

آشناي دلم ! قربانت ،قربان تو و سوز تو ،تو و دل تو و حتي قربان «اشتباه » تو . مجسمه ي نور همه چيزش نور و روشني است ،اگر احيانا نگاه تندي هم بكند و دشنام و ملامتي هم بفرستد باز نور باران كرده است و روشني بخشيده ،روشني دل و ديده ،آن هم دل و ديده اي پژمرده و افسرده .

ديشب در دل شب نامه ي عزيز و روشني بخش تو را زيارت كردم و اگر توان آن را داشتم كه در همان لحظه به جاي جواب و به نام عذر از تقصير فاصله ها در نوردم و بوسه ي اعتذار بر آن آستان عشق و سوز بزنم ، لحظه اي توقف نمي كردم ولي مي دانيم كه بنا نيست دل دردمندان بي تپشي و سينه ي مشتاقان بي سوز وي بگذرد . من هم در اين حسرت خواهم بود ، تا چه پيش آيد .ناچارم براي تسكين خود از قلم استمداد كنم . اما عقده ي دل اين بار گران كجا و خامه ي ناتوان آن هم قلم به دست و پاي من و آن هم در برابر آن توده ي آتشي كه تو فرستاده اي . راستي اين نامه نبود . اين يك خرمن آتش بود كه بر سر من ريخت .دل پر سوز و دردي آلودي بود كه رسا و فصيح سخن مي گفت و خود را نشان مي داد .اين يك قطعه ي ادبي است كه بر پايه ي صفا و واقعييت و پاكي خود هميشگي و ابدي خواهد ماند . من در جواب چه بنويسم . راستي دوست عزيز!جواب يك قطعه شعر و يك پارچه احساس را چه مي توان نوشت . نامه ي تو از جمله اول تا آخرش احساس و شعر است ،سوز و لطافت و رقت است . در مقابل اينها چه ميتوان كرد . اگر ميتوانستم مي خواستم در جواب عكس تو را براي تو بفرستم . عكسي كه از تو از آن موجود درخشنده و جذاب بر صفحه ي دل من نقش بسته است . آنجا تو آنچنان كه هستي به همان پاكي و قداست به همان جلوه و درخشندگي متجلي ونماياني . اگر همه ي مردم آن جلوه ي تو را مي دي دند يعني در حقيقت تو را مي ديدند همه چون من محو خوبي و زيبايي تو مي شدند آن وقت ديگر تو بودي و يك جان شيدا . اگر من مي توانستم آن عكس را به نشان دهم به راستي جواب تو را داده بودم . آن وقت بود كه به تو ميگفتم كه در زير آن قطعه ي ادبي يك فراز ديگر براي يك اشتباه ديگر باز كن و با يادآوري آن از تكرارش درگذر . اشتباه در اينكه شناساي خود را پيمتن شكن و فراموشكار خواندي مگر كسي كه تو را ديد مي تواند نسبت به تو فراموشكار باشد . آنان را كه اينچنين بوده اند و تا كنون ديده اي به حقيقت تو را نديده اند . آري اگر مي توانستم دلم را برايت بفرستم و چهره اي را كه از تو در آن است به تو نشان دهم جواب تو را داده بودم اما چه كنم كه نمي توانم .ترسيم دل، كار من نيست . تو بايد با ديدگان روشن بين و دور نگر خود اعماق روح مرا بخواني تا گواه صدق مرا بازيابي .

به هر حال پس از اين جمله ،به هر حال پس از اين جمله ، اولين سخن من اعتذار است . اعتذار از آن كه با قصور يا تقصير خود آن دل تابان و روشن را آزرده ام و چنين احساس لطيف و رقيق را جريحه دار ساخته ام .

مي دانم به هر صورت اين گناه بزرگ است ولي چون تقصير در اين باره را گناهي نا بخشودني مي شمارم ، مي خواهم به تو اطمينان دهم كه تقصير نداشته ام . مدتي بيش از يك ماه است كه بر اثر غائله و حادثه اخير تمام برنامه هايم متغيير و متبدل است . نامه ي تو در اولين سطر برنامه كارهاي بعد از مراجعت من از قم بوده است ولي اين كار هم مثل بسياري از كارهاي لازم ديگر مشمول قصور من شده و تا زماني دير به تا خير افتاد. حال از دور دست دست تو را مي بويسم و عذر مي خواهم و اگر نپذيري دل خود و دل تو را شفيع مي آورم . اگر مي تواني با دل ستيزه كني عذرم را نپذير ولي تو خوبتر از آني كه عذر بي تقصيري را رد كني . يقين دارم خواهي پذيرفت . در اين صورت در انتظار رضايت نامه ي تو هستم ، شعر ، بسيار جالب و عالي بود ، البته تا حدود يك باز خواندم . يقينا باز هم خواهم خواند و مطمئنا بيشتر از شيريني ها آن بهره خواهم برد .

قربانت،خامنه اي

15/9/43

اگر عكسي داري، برايم بفرست . چند عدد عكس مكرر من پيش آقاي

عبايي مدرسه خان است و متعلق به شماست.

(به نقل از دو ماهنامه ي اقامه 22)

ديدار زيباي دو يار

zeinab-138 — Thu, 29 Nov 2007 04:31:42 GMT

آن روز يكي از روزهاي دهه ي شصت بود .ائمه ي كشور با رئيس جمهور ديدار داشتند . در ميانشان چهره هاي مشهور و عالمان بزرگ زياد بودند كه امروز بعضي هاشان نيستند. بعد از گزارش و سخنان آنان نوبت به رئيس جمهور رسيد . او پشت تريبون قرار گرفت و سخنرانيش را شروع كرد . بحث درباره ي جايگاه نماز جمعه در نظام اسلامي بود . ارتباطي كه شنوندگان با بحث پيدا كرده بودند باعث شده بود جز طنين سخنان گوينده صداي ديگري از سالن شنيده نشود . ناگهان سكته اي در سخنراني پيش آمد نظم سخن آشفته شد و نگاه رئيس جمهور در انتهاي سالن ماند . شايد محافضان رودتر از همه متوجه اتفاق غير عادي اي شدند بينشان نگاشته هاي نگراني رد و بدل شد . شنوندگان نيز به آن سمت برگشتند . شيخ ميانسالي كه تازه وارد مجلس شده بود دو دستش را باز كرده بود و با چهره ي خندان به طرف تريبون پيش مي آمد . پيش از آنكه پاسداران اقدامي بكنند رئيس جمهور سخنراني را رها كرد. از تريبون فاصله گرفت و با سيماي بشاش به پيشواز او رفت . اوحجت الاسلام بهجتي امام جمعه ي اردكان بود . آن روز هرچند بعضي از حاضران از دوستي او با آيت الله خامنه اي مطلع بودند اما هرگز فكر نمي كردند اين دوستي اين قدر عميق باشد كه در چنين مجلسي همه ي آداب و ترتيب هاي رايج فراموش شود!

قدمت اين دوستي به سالهايي بر مي گشت كه ايت الله خامنه اي از مشهد به قم آمده بود و محور طلاب اها ذوق و معناي حوزه گشته بود . اما در اين ميان چند تني بودند كه حسابشان جدا بود و دوستي شان از جنس ديگري بود .يكي از آنان شيخ محمد حسين بهجتي بود .اين آشنايي در سال 1338 در درس خارج از فقه امام(ره) اتفاق افتاد و در جلسات مباحثه ي آن درس تبديل به دوستي ديرينه اي شد وتا به امروز ادامه داشت .

...

zeinab-138 — Thu, 15 Nov 2007 06:43:22 GMT

پنجره ها را مي بندم؛ هزار پنجره را. تو بر روي تختي خوابيدي كه بر دوش چهارفرشته است. فرشته ها كوچكند؛ كوچك و شيرين. آنها ساكت و آرام، بر روي زمين نشسته اند و چهارپايه تختت را بر شانه دارند.

با خود فكر مي كنم هر لحظه و هرلحظه، اگر اراده كنند، مي توانند به پرواز در آيند و تو را با خود ببرند؛ اما... منتظر كدام فرمانند تا برخيزند؟!
مي دانم كه مسافري؛ اما مهلت مي خواهم، مهلتي براي دل كندن. كنار تختت مي آيم، مي ايستم، نگاهت مي كنم، عميق و آرام نفس مي كشي. پيشانيت بلند و رنگ پريده است و موهايت پريشان و معطر. جاي يك خراش عميق و لعل گون، روي گونه راستت است. تعجب مي كنم، دقايقي پيش اين زخم نبود!
پلكهايت را باز مي كني، نگاه حيرانم را مي بيني، لرزش لبخندي بر كناره هاي لبت چين مي اندازد. دستت را، آرام بالا مي آوري و بر گونه مي كشي:
ـ مهم نيست، يادگار آخرين حمله است.
چيزي از درونم مي جوشد، بالا مي آيد، بالاتر و بعد سرريز مي شود.
ـ چرا نگذاشتي همراهت بيايم؟
ـ جاي تو نبود.
ـ چرا نبود؟ نمي توانستم زخمها را ببندم؟ بالش زير سر مجروحان بگذارم؟
بانم دستمالي، تب از پيشانيشان پاك كنم؟
رو مي گرداني و از پنجره، بيرون رانگاه مي كني.
ـ كاري كه در اينجا داشتي، كمتر نبود.
باد مي آيد و پنجره اي باز مي شود، بوي گل محمدي مي آيد. چهارفرشته تكاني مي خورند، تختت كمي بالاتر مي رود. شانه ات را مي چسبم: «نه، به اين زودي نه.» ابرو در هم مي كشي: «مواظب باش!».
دستم را كنار مي كشم، كتف چپت خونين است. با تعجب نگاهت مي كنم.
ـ نگفته بودي؟
سكوت مي كني.
ـ كجا؟ كي؟ نبايد بدانم؟
نگاهت در پس ابرها سير مي كند: «خمپاره اي، همسنگرانم را بالا برد و مرا به خاك انداخت. خوشا آنان!»

لته هاي پنجره اي ديگر را باد با شدت به هم مي كوبد. مي دوم و آن را مي بندم، بعد با شتاب مي آيم تا زخمت را هم... دستم را رد مي كني:
ـ واي بر آن كس كه در صحراي محشر سر از خاك بردارد و نشاني از معركه جهاد در بدن نداشته باشد.
ـ پس من؟
دلداري ام مي دهي: «كار تو هم كاري است كارستان.»
فرشته ها نرم بال به هم مي كوبند، تختت بالاتر مي رود. التماس مي كنم:
ـ به من فرصت دهيد، چندساعت، فقط چندساعت.
صدايت را مي شنوم: «به اصرار نخواه، راضي باش.»
به روي پنجه پا بلند مي شوم. در چشمهايت، تصوير دهها پرنده است، پرنده اي برفراز آب.
لبهايت راكه خشك است، با زبان تر مي كني: «من صبوري ات را دوست دارم، حالا بگذار كمكت كنم، كارهايت مانده.»
ملتمسانه مي گويم:
ـ نه تو مجروحي، نبايد.
نرم مي خندي: «هيچ وقت اين طور سالم نبوده ام كه اين دم، نگاه كن.» نگاهت مي كنم. نه زخمي بر گونه داري و نه خوني بر شانه، سبز سبزي!
ـ حال مي گذاري كه كمكت كنم؟
ـ نه به تو نمي آيد كه به اين كارها بپردازي.
ـ چرا به من نمي آيد؟ كارخانه هم تقدس خودش را دارد.
ـ اما من بيشتر دوست دارم بنشيني و برايم صحبت كني. همين كه هستي، برايم كافي است.
در باز مي شود و پسرمان مي آيد، در آستانه در حيران از بودنت است. دست دراز مي كند و به تو مي پيوندد. نوري در نوري ادغام مي شود. صدايت اوج مي گيرد و كم كم فرود مي آيد. انگار شبي را تا صبح به قصه خواني گذرانده اي.
ـ و عموهايت ستاره شدند و به آسمان رفتند.

اتاق تاريك است. تنها نقطه روشن، بالهاي فسفري فرشته هاست و سرهاي شما دوتا كه به هم چسبيده است و در ميان هجاها و كلمات گم. بادي تند، پنجره اي ديگر را باز مي كند. فرشته ها بال مي زنند و تختت بالاتر مي رود.
پسركمان خوابش برده است. او را به من مي سپاري، لبخنده اي شيرين دركنار لبش روشن است. سبك پا مي روم تا بخوابانمش، در حالي كه سرم به روي شانه برگشته، ترا مي پايم.
ـ تا قبل از غروب آخرين ستاره...
خودت گفته اي.
به كنارت مي آيم. آب مي خواهي، مي پرسم: «زخمهايت؟»، پياله اي به دستم مي دهي. آب مي ريزم، سرريز مي شود. مي گويي: «و چون پرشود...» باد، پنجره اي ديگر را باز مي كند. نوري آبي به داخل مي ريزد.
چهارفرشته منگوله هاي طلايي مو را تكان مي دهند و صورت هاي گرد و شيرينشان روشن مي شود. تخت را مي چسبم؛ «تو بخواه، توبمان به خاطر من...»
مي گويي: «التماس نكن، رفقايم نيازشان همه اين بود كه به ضيافت خون و خمپاره بروند، نه يك جا نشستن، آن وقت من...»
من به ايمان آنان غبطه مي خورم، اما...
ـ بگو به نام آنكه برايش زنده ام و برايش خواهم مرد و در آرزوي آنم كه او نيز مرا ياد كند، بگو!
به نشانه تسليم، سر بر پايت مي گذارم، چشمه خوني در زير گوشم مي جوشد و چكه چكه بر زمين مي ريزد.

ـ اين زخم چيست؟
زمزمه مي كني: «گروه ما، گروه تخريب بود، پنج نفر بوديم، قرار بود دو گروه شويم، سه نفر، روي يك محور و دونفر، روي محوري ديگر پيشروي كنيم. آنجا بود كه...
ـ به من نگفته بودي!
ـ به دل نگير، رازها دارم و خواهم كنم آغاز امشب.
در زير نور فسفري اتاق نگاهت مي كنم: «بگذار لااقل اين يكي را ببندم.»
دستم را كنار مي زني:
ـ من بچه تپه ها و رمل ها، باران خمپاره ها و تيربارها، به خاطر يك زخم...
ـ پس دعايم كن، دعا كه حدت را بشناسم.
سرت را بالا مي گيري، پاره ابري از روي ماه كار مي رود، اتاق روشن مي شود. هزار پنجره باز مي شود. صداي بال فرشته ها مي آيد. تختت آرام و سبك بالا مي رودو باز هم .
چهارفرشته، ترا به سوي پنجره هايي مي برند كه چهارچوبشان فرو ريخته و قابي براي آسمان شدند كه از آن سبز مي جوشد. در خلسه اي گنگ، نگاه مي كنم. كم كم دور مي شوي. به دنبال تختي مي گردم كه مقامم دهد.
پسرمان در آستانه در ظاهر مي شود. نگاهش دريايي است. مي پرسد: «پدر از كدام طرف رفت؟»
ـ راه عموهايت.
پاي راستش را بلند مي كند.
راضيه تجار

راز و نیازی با امام عصر (عج)

zeinab-138 — Wed, 07 Nov 2007 10:25:37 GMT

مولای من! آرزو داشتم مرا عبدالمهدی می نامیدند. دوست داشتم از همان اول اذان عشق تو را در گوشم زمزمه کرده بودند. کاش کامم را با نام تو بر می داشتند و حرز تو را همراهم می کردند! ای کاش مهد کودکم مهد آشنایی با تو بود. کاش در کلاس اول دبستان آموزگارم الفبای عشق تو را برایم هجی می کرد و نام زیبای تو را سرمشق دفترچه تکلیفم قرار می داد. در دروه راهنمایی هیچکس مرا به خیمه سبز تو راهنمایی نکرد. در سالهای دبیرستان کسی مرا با تو که مدیر عالم امکان هستی پیوند نزد. در کلاس تاریخ، کسی مرا با تاریخ غیبت، غربت و تنهایی تو آشنا نساخت. در درس دینی به ما نگفتند که «باب الله» و «دیان دین» حق تویی. چرا موضوع انشای ما به جای «علم بهتر است یا ثروت» از تو و از ظهور تو روش های جلب رضایت تو نبود؟ مگر نه بی تو نه علم بهتر است و نه ثروت؟ در زنگ شیمی وقتی سخن از چرخش الکترون ها به دور هسته اتم به میان می امد، اشارتی کافی بود تا من بفهمم تمام عالم هستی به گرد وجود شریف تو می چرخند. ای کاش در کنار انواع و اقسام فرمول های پیچیده ریاضی و فیزیک، فرمول ساده ارتباط با تو را نیز به من یاد می دادند. وقتی برای کنکور درس می خواندم، کسی مرا برای ثبت نام در دانشگاه معرفت و محبت تو تشویق نکرد. از فضای نیمه بسته مدرسه، وارد فضای باز دانشگاه شدم؛ در دانشگاه وضع از این هم اسف بار تر بود. بازار غرور و نخوت پر مشتری بود. علم آن چیزی بود که از آن کتاب مرجع اروپایی یا فلان مجله آمریکایی ترجمه می شد. از علوم اهل بیت (ع)، دانشِ یقین بخشِ آسمانی، کمتر سخن به میان می آمد. مولای من! در دانشگاه هم برایم از تو سخن نگفت. هیچ استادی برایم اوصاف تو را بیان نکرد. کارکرد دروس تاریخ اسلام و معارف اسلامی جبران کسری معدل دانشجویی بود. پس از فراغت از تحصیل نیز اداره زندگی و دغدغه معاش مجالی برای فکر کردن راجع به تو برایم باقی نگذاشت. اینک اما در عمق ضمیر خود تو را یافته ام. چندی است با دیده دل تو را یافته ام. گویی دوباره متولد شده ام. تعارف بردار نیست؛ زندگی بدون تو که امام عصر (عج) و پدر زمانه ای، «مردگی» است و اگر کسی همچون من پس از عمری غفلت به تو رسید، حق دارد احساس تولد دوباره کند. حق دارد به شکرانه این نعمت پیشانی ادب بر خاک بساید و با خود زمزمه کند:
الحمدلله الذی هدانا لهذا و ما کنا لنهتدی لولا ان هدانا الله

در انتظار....

zeinab-138 — Thu, 01 Nov 2007 13:51:18 GMT

گفتم عزيز زهرا رويت چرا نهان است؟

گفتا تو نيك بنگر آنگه رخم عيان است

گفتم كه خواهي آمد روزي ز سمت باران؟

گفتا كه ابر غيبت در انتظار آن است

گفتم كه همرهانت؟

گفتا كه بي دلانند

گفتم نشان بي دل ؟

گفتا كه بي نشان است

گفتم اگر بيايي آرامشم تو باشي

گفتا كه ياد زهرا آرامش روان است

گفتم كجاست زهرا؟ اشكش ز ديده باريد

گفتا كه ياس احمد در باغ بي خزان است

گفتم دلم گرفته از غربت و غريبي

گفتا كه اشك و آهت دمساز با جهان است

گفتم كه انتظارت تاب و قرار ما برد

گفتا كه صبر بايد گر حكم او چنان است

من امام می خواهم...

zeinab-138 — Tue, 30 Oct 2007 06:45:38 GMT

از يك دوست بهم رسيده.

من امام می خواهم, من به يك امام محتاجم , امامي كه ببينمش, روي پايش بميرم, از گريه از حال بروم ,هر چي دلتنگي دارم با خنده هايش از يادم برود ,من امام مي خواهم, من هيچ چيز نمي خواهم, فقط امام مي خواهم, شما وقتي حس مي كنيد به يك امام محتاجيد چه مي كنيد؟ نماز امام زمان بي قراري ام را بيشتر مي كند, قرآن التهابم را زياد مي كند, وقتي از عطش به آسمان دلم مي نگرم هوا را دود آلود مي بينم همان جا خاموش مي شود عطشم ,شايد اين همان راهي است كه او پيش پايم مي گذارد, من كه ظرفيت داشتنش را ندارم بايد در اوج عطش بخوابم .دلم تنگ است بي او مي ميرم دلم برايش تنگ شده كجاست ما چه طور بي او هستيم او چقدر تنهاست مگر مَثَل امام مَثَل كعبه نيست كعبه هيچ وقت خالي از زوار نيست حاجي ها آن قدر زيادند كه زير دست و پا له مي شوند مگر او امام نيست كعبه بي حاجي, امام بي ياور, بعد هم داد ميزنيم ما اهل كوفه نيستيم چه خواب عميقي چه جهل مركبي صدا و سيما را نقد مي كنيد استعفاها را بررسي مي كنيد حالا براي خدا محض خاطر او فارغ از همه كس و همه چيز به من بگوييد وقتي به امام محتاج مي شويد چه مي كنيد؟...

جمعه های انتظار

zeinab-138 — Fri, 19 Oct 2007 06:51:42 GMT

همواره انتظار مي كشم روز موعودي را كه با خورشيد خواهي آمد و نام تو را تمام درختان، گاه بهار زمزمه خواهند كرد. و تو اي آفتابي ترين! در اين تكرار تاريكي ببار و از روشني، از خوبي، از دانايي ، از عشق، از ايمان و از اميد برايمان بگو.
اكنون كه زبان از لب مي ترسد و شب از روز، اشك در چشم‌ها يخ بسته و دست‌ها ملتمسانه تو را مي جويند و عدالت تو را طلب مي كنند، اكنون كه شامگاهان آغشته است به كلاغاني شب رنگ، به دنبال چشمان خورشيدي‌ات، ما دست به دعا برمي داريم و نرگس‌ها آمدنت را از نسيم مي جويند.
حضرت موعود! آيا كوير تشنة جانمان را به ضيافت پاك و روشن باران لطفت دعوت نمي كني؟!
اي هميشه جاويدان! بيا كه در اين بن بست هر كوچه اي، ديدة تري از پس دريچه اي تاريك، انتظار تو را مي‌كشد.
غروب‌هاي دلگير جمعه‌هاي انتظار، صداي حزن‌انگيز دعاي سمات را در بغض سرخ آسمان مي‌پراكند و اين لحظات ملكوتي مرا بيشتر و بيشتر مشتاق ديدار تو مي‌نمايد.
اي مايه تسلي، اي دوست! اكنون كه گاهوارة زمين، سنگين و خوفناك، با لاي لاي ظلمت، با لاي لاي غم، زين سو به سوي ديگر مي‌رود، طنين گام‌هاي روشن و وعده دادة توست كه پروانه هاي غمگين را دوباره آزادي و اشتياق پريدن مي‌بخشد و نخل‌هاي پريشان را نام تو، چون آفتاب، آغاز آشنايي با زندگي‌ست.
بيا و سينة دردمند زمين را از درد و رنج آزاد گردان و عدل وعده داده شده را برايمان در هاله‌اي از نوري جاودان به ارمغان بياور كه ديدگان اشكبارمان را با تمام جمعه‌هايي كه آمدند و تو نيامدي دخيل بسته ايم.
دلمان گرفت از اين همه ستم، از اين همه غم.
انتظار كي به سر مي‌آيد اي امام قائم و اي وجود دائم!
* * *
هر جمعه دست به دعا برمي‌داريم و دردمندانه و ازعمق جان از پروردگار جهان مي‌خواهيم آمدنت را اي آفتاب تابندة مهربان!
مي دانم روزي خواهد آمد. در يكي از همين جمعه هاي دور يا نزديك خواهي آمد با اسب سرخ در برابر خورشيد و از مقابل من.
بي‌صبرانه انتظار مي‌كشم آمدنت را.